Klik hier voor de laatste resultaten van alle Nederlandse spelers.
Hieronder Eelke's partijen van ronde 1 t/m 9:
woensdag 2 oktober 2013
dinsdag 1 oktober 2013
EelKe Budva, (dins) dag 4: ronde 3
Aan groep 7A van de Nassauschool (Groningen) en andere geïnteresseerden:
Allereerst: het verslag van dag 1 (vertrek, dus de reis van Schiphol naar Budva) is pas vandaag om 18.00 uur geplaatst. Zie hier (het bevat ook de antwoorden van de mini-quiz uit het dag 0 verhaal).
In de derde ronde speelt Eelke op het ogenblik tegen de Israelier Shoam Cohen. Inmiddels is zijn partij van gisteren al lovend besproken op de zgn. schaakuitzendingen blog, zie hier.
We gaan zien wat het vandaag wordt. Wordt vervolgd ...
Eelke heeft zijn partij gewonnen, en heeft nu dus 2 punten uit 3 wedstrijden gehaald! Later meer ...
Dus na 3 partijen 2 punten voor Eelke.
Even dit voor degenen die echt helemaal onbekend zijn met schaken (en onder jullie als klasgenoten zullen dat er best nog veel zijn). Als je een partij (zo noem je immers één schaakwedstrijd, oneerbiedig kun je ook zeggen: een potje) wint krijg je 1 punt, als je verliest natuurlijk 0 en bij remise (zo wordt in schaken een gelijkspel genoemd) krijgen beide een half punt. Op dit EK speelt iedereen 9 partijen. De maximale score die je dus kunt halen is 9 punten. In de praktijk komt dat nauwelijks voor. Eelke’s score van 2 punten uit 3 partijen is prachtig. Als hij zo doorgaat zouden het er 6 punten worden en dan zit je waarschijnlijk bij de eerste 20 (van de 125 in zijn groep). Dat zou al geweldig zijn, aan meer moeten we maar niet denken! Maar zover is het nog lang niet en 5 of 5 ½ punten (boven het gemiddelde) zou ook al heel goed zijn.
De slimmeriken onder jullie zullen trouwens misschien zeggen: hoe kan het eigenlijk dat een jongen uit Israël deelneemt aan een Europese kampioenschap? Want Israël ligt immers niet in Europa, maar in Azië. Heel juist opgemerkt! Helemaal zeker weet ik het niet, maar ik geloof dat het komt omdat Israël bij Aziatische sportevenementen regelmatig geboycot wordt, of misschien beter: dat bepaalde Arabische landen weigeren mee te doen als Israël meedoet. Tussen Israël en Arabische landen is al meer dan 60 jaar ruzie en spanning, en in het verleden zelfs veel oorlog. Politiek dus! Vandaar dat Europa heeft gezegd tegen Israël: doe dan maar met ons mee. Ik meen dat er bij Europees voetbal Israëlische clubs en ook het Israëlische nationale team aan de Europese competitie deelnemen.
Morgen (4-ronde, woensdag 2 okt) speelt Eelke - alweer met zwart, nu al voor de derde keer - tegen de Rus Dmitry Minko (rating 1705). Tot dan!
Allereerst: het verslag van dag 1 (vertrek, dus de reis van Schiphol naar Budva) is pas vandaag om 18.00 uur geplaatst. Zie hier (het bevat ook de antwoorden van de mini-quiz uit het dag 0 verhaal).
In de derde ronde speelt Eelke op het ogenblik tegen de Israelier Shoam Cohen. Inmiddels is zijn partij van gisteren al lovend besproken op de zgn. schaakuitzendingen blog, zie hier.
We gaan zien wat het vandaag wordt. Wordt vervolgd ...
Eelke heeft zijn partij gewonnen, en heeft nu dus 2 punten uit 3 wedstrijden gehaald! Later meer ...
 |
| De speelzaal is de aula van een schoolgebouw. Net voor aanvang van de ronde krioelt het er van ouders die hun kinderen naar hun plaats begeleiden en nog een foto willen maken. Op de klok boven de deur zie je misschien dat het 10 voor 4 is. Om 4 uur precies wordt het sein gegeven voor het begin van de partijen. Voor die tijd moeten de ouders de zaal en het gebouw uit zijn. Uiteindelijk worden ze er met veel geschreeuw van de scheidsrechters weggejaagd (nou ja, dat is een beetje overdreven)! Het lijkt trouwens net alsof er rechts mensen op tafels staan. Dat is niet zo, ze staan op het podium. Op het podium schaken de spelers die het hoogst in de stand staan. Voor Eelke is dat de uitdaging: één keer op het podium spelen (en het liefst natuurlijk nog vaker). Daarvoor moet je in de tussenstand ongeveer bij de eerste 20 staan. |
Dus na 3 partijen 2 punten voor Eelke.
Even dit voor degenen die echt helemaal onbekend zijn met schaken (en onder jullie als klasgenoten zullen dat er best nog veel zijn). Als je een partij (zo noem je immers één schaakwedstrijd, oneerbiedig kun je ook zeggen: een potje) wint krijg je 1 punt, als je verliest natuurlijk 0 en bij remise (zo wordt in schaken een gelijkspel genoemd) krijgen beide een half punt. Op dit EK speelt iedereen 9 partijen. De maximale score die je dus kunt halen is 9 punten. In de praktijk komt dat nauwelijks voor. Eelke’s score van 2 punten uit 3 partijen is prachtig. Als hij zo doorgaat zouden het er 6 punten worden en dan zit je waarschijnlijk bij de eerste 20 (van de 125 in zijn groep). Dat zou al geweldig zijn, aan meer moeten we maar niet denken! Maar zover is het nog lang niet en 5 of 5 ½ punten (boven het gemiddelde) zou ook al heel goed zijn.
De slimmeriken onder jullie zullen trouwens misschien zeggen: hoe kan het eigenlijk dat een jongen uit Israël deelneemt aan een Europese kampioenschap? Want Israël ligt immers niet in Europa, maar in Azië. Heel juist opgemerkt! Helemaal zeker weet ik het niet, maar ik geloof dat het komt omdat Israël bij Aziatische sportevenementen regelmatig geboycot wordt, of misschien beter: dat bepaalde Arabische landen weigeren mee te doen als Israël meedoet. Tussen Israël en Arabische landen is al meer dan 60 jaar ruzie en spanning, en in het verleden zelfs veel oorlog. Politiek dus! Vandaar dat Europa heeft gezegd tegen Israël: doe dan maar met ons mee. Ik meen dat er bij Europees voetbal Israëlische clubs en ook het Israëlische nationale team aan de Europese competitie deelnemen.
Morgen (4-ronde, woensdag 2 okt) speelt Eelke - alweer met zwart, nu al voor de derde keer - tegen de Rus Dmitry Minko (rating 1705). Tot dan!
maandag 30 september 2013
EelKe Budva, (maan) dag 3: ronde 2
Aan groep 7A van de Nassauschool (Groningen) en andere geïnteresseerden:
Aangekomen in het schoolgebouw, waar dus drie groepen spelen (U8,G8 en U10), gaat Eelke zich dus eerst verkleden!
Het droge oranje T-shirt aangetrokken, droge broek en droge sokken. De natte schoenen trekt hij niet aan, op sokken gaat-ie achter het schaakbord zitten.
De naam van Eelke's tegenstander is wel erg moeilijk: Volodymyr Medvedyk. De eerste is vermoed ik zijn voornaam, de tweede de achternaam. Hij is afkomstig uit de Oekraine. Ook dat land hoorde vroeger bij de Sovjet Unie en staat nu bekend als een zeer sterk schaakland. Na het verlies van gisteren toch meteen weer een sterke tegenstander. We wachten in spanning af, want op het moment dat ik dit schrijf is Eelke aan het schaken.
Tycho speelt tegen een Spanjaard. Net als Eelke verloor Tycho zijn eerste partij. Dat feit én omdat ze alfabetisch gezien dicht bij elkaar staan zorgt ervoor dat ze precies naast elkaar komen te zitten, en is dus niet omdat ze beide Nederlander zijn. Het zou zelfs kunnen dat ze nog tegen elkaar moeten spelen! Maar laten we dat niet hopen, want je speelt natuurlijk niet op een EK om tegen een Nederlander (en dan nog wel uit Assen) te schaken!
Net als gisteren stop ik hier en zal ik de uitslag hopelijk later kunnen doorgeven vandaag ...
Vandaag wint Eelke zijn partij! Het was een goede partij, vond Eelke zelf en zijn trainer Pascal Losekoot vond het ook. Eigenlijk was Eelke er wel trots op, vertrouwt hij me even later toe, omdat hij een stuk had geofferd en daarna won. Offeren in schaken betekent dat je een stuk, b.v. een paard of een loper, met opzet door de tegenstander laat slaan met de bedoeling dat je daardoor zelf meer kansen krijgt op de overwinning. Het is wel riskant, want als je aanval niet slaagt zal de tegenstander uiteindelijk meer kansen hebben om te winnen, omdat hij dan immers een stuk meer heeft.
Voor de echte schakers die dit lezen en nieuwsgierig zijn: ik hoop een apart bericht te maken waarin Eelke's partijen na te spelen zijn. Voor nu: tot morgen!
En net toen we dachten 10 dagen prachtig vakantie te kunnen vieren in een heerlijk (voor jullie) jaloersmakend klimaat: toen was daar de regen en de wind. Hollands weer!! Helemáal Hollands is het niet, want de temperatuur is nog steeds aangenaam. Het is 5 uur en pas nu is het ietwat droog aan het worden.
 |
| Stromende regen! |
Vannacht en overdag was het voortdurend nat en regende het bij vlagen pijpestelen. Gelukkig herinnerde ik mij dat er 2 regencapes in de koffer waren gestopt (geweldig!), waar we dankbaar gebruik van maakten toen we ons voor de lunch naar het het vaste restaurant begaven. De voetpaden stonden op sommige plaatsen blank en bergafwaarste stroompjes die er gisteren nog droog en vies waren, voerden nu in hoog tempo het stromende water af.
Maar het schaken gaat gewoon door natuurlijk. Geen voorbereiding op balkon dit keer, maar gewoon binnen op de hotelkamer. Nog even rusten na de lunch en dan 15 minuten lopen naar de speelzaal, ook nu met regencape aan en droge reserve kleren mee in een plastic tas.
 |
| Eelke met regencape op weg naar de speelzaal! |
Aangekomen in het schoolgebouw, waar dus drie groepen spelen (U8,G8 en U10), gaat Eelke zich dus eerst verkleden!
 |
| Omkleden in het schoolgebouw ... |
Het droge oranje T-shirt aangetrokken, droge broek en droge sokken. De natte schoenen trekt hij niet aan, op sokken gaat-ie achter het schaakbord zitten.
 |
| Coach Dolf Meijer, Tycho en Eelke net voor het begin van de tweede ronde. |
De naam van Eelke's tegenstander is wel erg moeilijk: Volodymyr Medvedyk. De eerste is vermoed ik zijn voornaam, de tweede de achternaam. Hij is afkomstig uit de Oekraine. Ook dat land hoorde vroeger bij de Sovjet Unie en staat nu bekend als een zeer sterk schaakland. Na het verlies van gisteren toch meteen weer een sterke tegenstander. We wachten in spanning af, want op het moment dat ik dit schrijf is Eelke aan het schaken.
Tycho speelt tegen een Spanjaard. Net als Eelke verloor Tycho zijn eerste partij. Dat feit én omdat ze alfabetisch gezien dicht bij elkaar staan zorgt ervoor dat ze precies naast elkaar komen te zitten, en is dus niet omdat ze beide Nederlander zijn. Het zou zelfs kunnen dat ze nog tegen elkaar moeten spelen! Maar laten we dat niet hopen, want je speelt natuurlijk niet op een EK om tegen een Nederlander (en dan nog wel uit Assen) te schaken!
Net als gisteren stop ik hier en zal ik de uitslag hopelijk later kunnen doorgeven vandaag ...
 |
| Ook in Budva: wachtende ouders op het schoolplein. Maar nu in spanning op de uitslag van hun schakende zoon of dochter ... |
Voor de echte schakers die dit lezen en nieuwsgierig zijn: ik hoop een apart bericht te maken waarin Eelke's partijen na te spelen zijn. Voor nu: tot morgen!
zondag 29 september 2013
EelKe Budva, (zon) dag 2: ronde 1
Aan groep 7A van de Nassauschool (Groningen) en andere geïnteresseerden:
Het is nu zondagmiddag 5 uur. Vandaag is dus de eerste partij. Het is nu 5 uur in de middag en ik zit dit stuk te schrijven in een internet cafe (Het hotel is geweldig mooi, maar de internet verbindingen zijn er dramatisch).
De foto hieonder is van 10 minuten voordat de partij begint. Tegenover hem zit Grigorijs Morozli, hij heeft landcode LAT achter zijn naam staan en volgens mij is dat Litouwen, een land dat vroeger bij de Sovjet Unie hoorde maar nu zelfstandig is. Het ligt aan de Oostzee.
Op de foto laat Eelke zijn badge zien waarop zijn naam staat, zodat Grigorijs Eelke's naam kan overschrijven op zijn formulier. Bij schaken moet al je zetten die jij en je tegenstander doen noteren op het notatieformulier. En vooraf zet je daarop de namen van de spelers.
Op de foto hierboven zie je hoe het hele Nederlands team voor de wedstrijd toegesproken wordt door de delegatieleider Dolf Meijer. Een uur voordat de wedstrijd begint verzamelt het hele team zich op deze plek en dan wandelen we naar de speelzaal.
Op deze foto krijg je een indruk van het prachtige "hotel" dat we hebben. Ik schrijf het tussen aanhalingstekens, want het zijn wel hotelkamers waar we in zitten, maar de kamers liggen steeds in een soort van vierkant met allemaal gangen en een binnenplaats en balkons en hooguit 3 verdiepingen hoog. Gewoon schitterend en we hebben dus ook een vakantiegevoel. Tussen 10 en 12 uur geven de trainers voorbereiding met de spelers. Op het balkon dus!
Ik stop nu, want het wordt tijd dat ik weer naar de schaakzaal ga.
...
Zondagavond 22.00 uur: Eelke heeft zijn partij helaas verloren. Hieronder zie je hoe 4 van de 5 Nederlandse trainers zich na afloop buigen over zijn partij. Het is dan al donker geworden.
Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen!
Het is nu zondagmiddag 5 uur. Vandaag is dus de eerste partij. Het is nu 5 uur in de middag en ik zit dit stuk te schrijven in een internet cafe (Het hotel is geweldig mooi, maar de internet verbindingen zijn er dramatisch).
De foto hieonder is van 10 minuten voordat de partij begint. Tegenover hem zit Grigorijs Morozli, hij heeft landcode LAT achter zijn naam staan en volgens mij is dat Litouwen, een land dat vroeger bij de Sovjet Unie hoorde maar nu zelfstandig is. Het ligt aan de Oostzee.
 |
| Eelke en zijn tegenstander gaan bijna hun partij beginnen |
Op de foto laat Eelke zijn badge zien waarop zijn naam staat, zodat Grigorijs Eelke's naam kan overschrijven op zijn formulier. Bij schaken moet al je zetten die jij en je tegenstander doen noteren op het notatieformulier. En vooraf zet je daarop de namen van de spelers.
 |
| Hier zie je de indeling van de eerste ronde, Eelke speelt op bord 28. Tycho Bruggink speelt op bord 26, volgens mij tegen iemand uit Monaco. |
Op de foto hierboven zie je hoe het hele Nederlands team voor de wedstrijd toegesproken wordt door de delegatieleider Dolf Meijer. Een uur voordat de wedstrijd begint verzamelt het hele team zich op deze plek en dan wandelen we naar de speelzaal.
 |
| Voorbereiden op het balkon |
Ik stop nu, want het wordt tijd dat ik weer naar de schaakzaal ga.
...
Zondagavond 22.00 uur: Eelke heeft zijn partij helaas verloren. Hieronder zie je hoe 4 van de 5 Nederlandse trainers zich na afloop buigen over zijn partij. Het is dan al donker geworden.
 |
| V.l.n.r. Pascal Losekoot, Dolf Meijer, Piet Peelen en Rick Lahaije |
Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen!
zaterdag 28 september 2013
EelKe Budva, (zater) dag 1: vertrek
Vanwege slechte internet verbindingen een verlaat verslag van Dag 1
Aan groep 7A van de Nassauschool (Groningen) en andere geïnteresseerden:
Zaterdag is het dan zover. Om 10 voor 12 vertrekt het vliegtuig, maar via een mail enkele dagen ervoor zijn we verzocht om al om half 10 op Schiphol aanwezig te zijn. Natuurlijk wil men geen enkel risico nemen dat spelers te laat verschijnen!
In die mail werd overigens gezegd dat het nog een beetje spannend was geweest, omdat de reis geboekt was via de OAD. En misschien weten jullie dat deze reisorganisatie net in die week failliet was gegaan! Gelukkig waren de tickets al betaald en zijn er geen problemen.
Als iedereen dan is gearriveerd en zijn T-shirt ontvangen heeft, wordt de traditionele teamfoto gemaakt. Het kleine meisje geheel links is trouwens - mocht je je dat afvragen - geen deelneemster, maar volgens mij een nichtje van het grotere meisje ernaast Anna Maja (die vorig jaar 2-e is geworden op het EK! Kijken wat ze dit jaar doet).
Dan het vliegtuig in. De meeste teamleden hebben wel eens gevlogen, maar voor sommigen is het de eerste keer. Het wordt een lange en vermoeiende dag. De reis gaat in drie delen, de eerste tussenstop is na ruim drie uur in Belgrado.
Een stukje geschiedenis nu. Belgrado is de hoofdstad van Servië. Servië is een land wat overgebleven is van de vroegere staat die Joegoslavië heette. In dit gebied (de Balkan genoemd) is 20 jaar geleden een erge (burger)oorlog geweest, die veel slachtoffers geëist heeft. Als gevolg van die oorlog is het oude land Joegoslavië uiteen gevallen in een aantal kleinere zelfstandige landen - zoals Kroatië, Bosnie-Herzegovina, Slovenië en ook Macedonië en later Kosovo. Montenegro werd niet zelfstandig maar bleef eerst nog bij Servië. Dat (Servië) is dus het antwoord op vraag 3 (Tot welke land behoorde Montenegro vóor 2006?) in het eerste verslag. En het antwoord op vraag 4 (Tot welke land behoorde Montenegro vóor de jaren 90?) is dus: Joegoslavië.
Op het vliegveld van Belgrado moeten we, volgens schema, meer dan 3 uur wachten op de volgende vlucht. Tijd die wordt gedood met een kaartspel spelen, wat drentelen rond de belastingvrije winkeltjes, een kop koffie of het lezen in een boek.
Eindelijk en dan zijn we er. De receptie van het hotel! Moe van alle gewacht en gesjouw van de hand- en andere bagage gaan sommigen doodgewoon op de platte vloer liggen.
Natuurlijk duurt het nog even voordat we naar onze hotelkamer kunnen. We zijn immers niet het enige team dat nu aankomt! Al te lang duurt het niet, wat dat betreft blijkt de organisatie meer dan prima. Na een half uur komen de teamleiders terug. Nu nog een klein, laatste eindje lopen en zoeken en dan komen we aan bij onze hotelkamer. Voor de laatste keer vandaag laten we onze bagage op de grond ploffen en onszelf op het bed. Heerlijk! En wat een mooie hotelkamer. Dit proeft als vakantie!
Maar vakantie is het allesbehalve. Althans niet voor de spelers en trainers. De volgende dag al moet iedereen vol aan de bak voor de eerste schaakpartij. Zij liever dan ik, denk ik. Als schaakvader is dit een makkie. Inderdaad, vakantie!
Beiden nemen we nog een snelle douche onder een immens grote sproeiknop en gaan dan onder de deken voor een hele, hele diepe slaap.
Aan groep 7A van de Nassauschool (Groningen) en andere geïnteresseerden:
Zaterdag is het dan zover. Om 10 voor 12 vertrekt het vliegtuig, maar via een mail enkele dagen ervoor zijn we verzocht om al om half 10 op Schiphol aanwezig te zijn. Natuurlijk wil men geen enkel risico nemen dat spelers te laat verschijnen!
 |
| Opdracht: verzamelen bij de OAD balie (als die nog bestond ...) |
 |
| Shirtje passen |
Bij aankomst wordt iedereen meteen in een oranje T-shirt gehesen. Want hoewel schaken vooral een individuele sport is, gaan we naar dit EK ook als een Nederlanders team. Het oranje shirt valt erg op, dat blijkt later wel, want probeer je eigen kind of speler maar eens te ontdekken in een zaal met 800 schakers!
 |
| Het Nederlandse team met spelers en trainers |
Dan het vliegtuig in. De meeste teamleden hebben wel eens gevlogen, maar voor sommigen is het de eerste keer. Het wordt een lange en vermoeiende dag. De reis gaat in drie delen, de eerste tussenstop is na ruim drie uur in Belgrado.
Een stukje geschiedenis nu. Belgrado is de hoofdstad van Servië. Servië is een land wat overgebleven is van de vroegere staat die Joegoslavië heette. In dit gebied (de Balkan genoemd) is 20 jaar geleden een erge (burger)oorlog geweest, die veel slachtoffers geëist heeft. Als gevolg van die oorlog is het oude land Joegoslavië uiteen gevallen in een aantal kleinere zelfstandige landen - zoals Kroatië, Bosnie-Herzegovina, Slovenië en ook Macedonië en later Kosovo. Montenegro werd niet zelfstandig maar bleef eerst nog bij Servië. Dat (Servië) is dus het antwoord op vraag 3 (Tot welke land behoorde Montenegro vóor 2006?) in het eerste verslag. En het antwoord op vraag 4 (Tot welke land behoorde Montenegro vóor de jaren 90?) is dus: Joegoslavië.
Op het vliegveld van Belgrado moeten we, volgens schema, meer dan 3 uur wachten op de volgende vlucht. Tijd die wordt gedood met een kaartspel spelen, wat drentelen rond de belastingvrije winkeltjes, een kop koffie of het lezen in een boek. |
| Hoog boven de wolken! |
 |
| Teamleider Dolf Meijer |
Die volgende vlucht brengt ons in een uur tijd naar Podgorica, de hoofdstad van Montenegro (wat het antwoord is op vraag 1). Het (propeller!)vliegtuig is veel kleiner dan welke we hadden vanaf Schiphol, maar maakt dubbel zoveel lawaai. In het begin houd je je hart vast! Wij zitten pal naast een vliegtuigvleugel en zien de propeller naast ons hard in het rond gaan.
Zo komen we aan in Montenegro. Hoewel pas half 7, is het al bijna geheel donker geworden, veel eerder dan in Nederland. Want hoe zat dat ook al weer? Hoe dichter je naar de evenaar komt, des te korter de dag toch?
In Podgorica krijgen we onze koffers terug en wat blijkt? De koffer van Lucas van Foreest is niet aangekomen! Lucas is echter niet onder de indruk, gelukkig maar, er zijn ook genoeg kinderen rond zijn leeftijd van wie hij spullen en kleren kan lenen.
 |
| Dan nog anderhalf uur met de bus ... |
Nog zijn we echter niet op de plaats van bestemming. Het doel is immers de plaats Budva, een toeristisch stadje aan de kust. De afstand daarheen is slechts 60 km, maar de bus die ons vervoert doet er anderhalf uur over. Wat mede veroorzaakt wordt door het bergachtig gebied waar we doorheen rijden. Of die bergen zwart zijn kan ik niet bevestigen, maar het is wel het antwoord op vraag 2 (wat betekent Montenegro?): Zwarte (Negro) Berg (Monte). Wel is de nacht zwart, want het is inmiddels pik- en pikdonker geworden.
Eindelijk en dan zijn we er. De receptie van het hotel! Moe van alle gewacht en gesjouw van de hand- en andere bagage gaan sommigen doodgewoon op de platte vloer liggen. Natuurlijk duurt het nog even voordat we naar onze hotelkamer kunnen. We zijn immers niet het enige team dat nu aankomt! Al te lang duurt het niet, wat dat betreft blijkt de organisatie meer dan prima. Na een half uur komen de teamleiders terug. Nu nog een klein, laatste eindje lopen en zoeken en dan komen we aan bij onze hotelkamer. Voor de laatste keer vandaag laten we onze bagage op de grond ploffen en onszelf op het bed. Heerlijk! En wat een mooie hotelkamer. Dit proeft als vakantie!
Maar vakantie is het allesbehalve. Althans niet voor de spelers en trainers. De volgende dag al moet iedereen vol aan de bak voor de eerste schaakpartij. Zij liever dan ik, denk ik. Als schaakvader is dit een makkie. Inderdaad, vakantie!
Beiden nemen we nog een snelle douche onder een immens grote sproeiknop en gaan dan onder de deken voor een hele, hele diepe slaap.
donderdag 19 september 2013
EelKe Budva, dag 0: vooraf
Aan groep 7A van de Nassauschool (Groningen) en andere geïnteresseerden:
Zoals veel van jullie misschien weten gaat jullie klasgenoot Eelke binnenkort meedoen aan het Europees jeugd kampioenschap schaken. Dit EK (de afkorting van Europees kampioenschap) wordt gehouden in het land Montenegro, in de plaats Budva en duurt, inclusief de dagen van vertrek en terugkeer, 12 dagen: van 28 september tot en met 9 oktober. Als vader van Eelke zal ik de hele reis ook meemaken. Op dit blog hoop ik jullie elke dag verslag te doen van onze belevenissen, en natuurlijk vooral die van Eelke en zijn schaken. Van dag 1 t/m dag 12.
Het eerste stukje, dat je nu leest, is een voorwoord en heb ik daarom dag 0 genoemd. Ik zal hierin vertellen hoe Eelke zich geplaatst heeft voor het EK, iets over het land Montenegro en iets over het EK zelf. O ja, jullie begrijpen natuurlijk de titel ‘EelKe Budva’ (let op de hoofdletters) ... Toch?
 |
| Tycho (links) en Eelke bij aanvang van van de barrage (beslissingswedstrijd) |
 |
| Even verderop in de partij, de scheidsrechter kijkt toe |
 |
| Zie het prachtige plaatje van Budva aan de zee |
 |
| De prijswinnaars van het NK-E 2013 in Waalwijk |
Dan iets over Montenegro. Hieronder zie je twee kaarten van Europa. Op de eerste zijn alleen de grenzen getekend en de hoofdsteden als stipjes. Heb je enig idee waar Montenegro ligt? Het is niet een heel bekend land en ook niet groot. Er wonen maar iets meer dan een half miljoen mensen. Wat denken jullie, zouden juf Yvonne en meester Harold het land eigenlijk wel kunnen aanwijzen op deze kaart? Probeer maar eens, zou ik tegen hun willen zeggen!
Op het tweede kaartje (hieronder) staan de namen van de landen aangegeven. Kun je Montenegro nu vinden? Je moet wel heel goede ogen hebben om het te lezen. Kleine aanwijzing: Montenegro ligt aan de zee. Als jullie het met z’n allen gevonden hebben probeer dan nog eens het land aan te wijzen op het eerste kaartje.
Dit lijkt wel een topo les. Daarom, als ik toch bezig ben, hier een paar lastige quizvragen:
Vraag 1: Wat is de hoofdstad van Montenegro?
Vraag 2: Wat betekent eigenlijk de naam Montenegro?
Kom, dan ook nog maar een stukje geschiedenis. Sinds 2006 is Montenegro is een zelfstandig land, daarvoor hoorde het altijd bij een ander land. Twee pittige vragen daarover (tevens voor alle juffen en meesters van de Nassauschool!):
Vraag 3: Bij welk land hoorde Montenegro in de jaren direct voorafgaand aan 2006?
Vraag 4: Hoe heette het land waartoe Montenegro behoorde na de 2-e Wereldoorlog tot de jaren 90?
Dan nu nog iets over het EK toernooi, want daar gaat het natuurlijk om. Hierboven zie je de kop van de website van het "European Youth Chess Championship 2013". Er is ontzettend veel over te vertellen en dat zal ik volgende keren ook zeker doen. Ik begin ermee om te zeggen hoe immens groot het toernooi is. Want schrik niet, er doen meer dan 1000 kinderen aan mee! Zoveel zul je zeggen? Ja, zoveel. Volgens de laatste lijsten zijn het er, om precies te zijn, 1075.
Hoe zit dat allemaal vraag je je misschien af. Wel, er doen ook veel oudere kinderen mee. De deelnemers zijn verdeeld in 6 leeftijdsgroepen: tot 8, 10, 12, 14, 16 en 18 jaar. Eigenlijk precies zoals bij b.v. voetbal: F’jes, E-tjes, D-tjes en zo verder. Daarnaast is er bij elke leeftijdsgroep één apart voor de jongens en één voor de meisjes. Waarom dát is vertel ik nog wel eens.
In totaal zijn er dus 12 groepen. Al deze groepen spelen onderling hun eigen competitie. Ook over hoe zo'n competitie in zijn werk gaat gaat, komt later uitvoerig ter sprake. Alle groepen hebben hun eigen klassement en uiteindelijk hun eigen winnaar. Aan het eind zullen er er dus 12 Europese kampioenen zijn.
Eelke en Tycho doen mee met de 9 en 10 jarigen van de jongens (ook wel U10 of Open10 genoemd). Die groep is met 127 deelnemers één van de grootsten op dit EK. Hieronder is een klein stukje te zien van de deelnemerslijst van de Open10. Achter de naam kun je aan de landcode zie waar ze vandaan komen. Je telt er meteen al drie met RUS, dat is natuurlijk Rusland. Russen zijn er hééél erg veel op dit EK: maar liefst 191!
Tot slot: in de rechterkolom zie je een getal dat bij de meesten op 0 staat. Dat getal heet 'rating' (uitspreken op z'n Engels, dus met een e). De rating geeft aan hoe sterk een schaker ongeveer is. Het is een zeer belangrijk getal voor schakers, maar ook daarover later meer.
 |
| Deelnemers 78 t/m 93 van de 127 in de Open10 (jongens) |
Nu, dit is al een erg lang stuk geworden. De volgende keren zal ik het denk ik wat korter houden. Voor degenen die zich meer willen verdiepen in alles wat met het EK te maken heeft noem ik hieronder een aantal websites.
Hopelijk tot zaterdagavond 28 september!
Toernooi site: http://www.budva2013.org.
Via bovenstaande toernooisite, links midden onder 'Participants', is de volgende site makkelijk te bereiken:
http://chess-results.com/tnr106041.aspx, nu met de complete deelnemerslijsten en later alle uitslagen en standen.
Er is een gezamenlijke blog van het gehele Nederlandse team:
http://schaakuitzendingen.blogspot.nl/, hier zal tijdens het toernooi waarschijnlijk ook veel op gepubliceerd worden.
Dan noem ik nog: de KNSB site (http://www.schaakbond.nl/), een belangrijke Nederlandse schaaksite (http://schaaksite.nl/), de Groninger schaaksite (http://nosbo.nl/), de site van Eelke's jeugd(!)schaakclub (http://www.scdepaardensprong.nl/) enz. enz.
De meeste van deze sites zijn ook via het kopje 'Sites' rechts op dit blog bereikbaar.
PS: Schaaklessen op de Nassauschool!!
Ook dit jaar wordt er weer een schaakcursus op de Nassauschool gegeven door de bekende Groningse jeugdtrainer Hiddo Zuiderweg. Iedereen vanaf groep 3 mag hier aan meedoen. Zeker ook voor meisjes!
Leuk om te weten: 4 jaar geleden heeft Eelke op deze cursus van Hiddo Zuiderweg het schaken geleerd. En dat niet alleen: een jaar daarna hebben Eelke én Tycho Bruggink twee jaar lang samen privé-les gehad van Hiddo Zuiderweg. En nu zitten beiden op het EK!
Dus, wie weet, als je je opgeeft mag je over 4 jaar misschien ook naar het EK ... Voor meer info vraag bij je meester of juf om het opgave formulier
vrijdag 6 september 2013
Blitz Meppel: shake, rattle and roll
Afgelopen zaterdag deden Eelke en ik mee aan Blitz Meppel, volgens de bijbehorende site niet alleen “het coolste schaaktoernooi van Nederland!”, maar ook “het enige echte officiële Nederlands Kampioenschap Snel Schaken”. Een intrigerende slogan, kennelijk bestaan er meer Nederlandse kampioenschappen in deze schaakvariant. “Echt en officieel” waren in elk geval de regels voor inschrijving, want deelnemers dienden in bezit te zijn van de Nederlands nationaliteit (of hiervoor een aanvraag te hebben ingediend). Een Nederlands toernooi, zeker, maar wel met de aantekening dat het ruim meer dan 100 deelnemers tellende veld voor het overgrote deel uit het noorden en oosten van het land afkomstig was.
 |
| Schaken op het Meppeler Kerkplein |
Hoe dan ook, “cool” mag het evenement zich zeker noemen. De speellocatie is in openlucht op het mooie Kerkplein in het centrum van Meppel. Marktkramen, inclusief dekzeil in geval van opkomende regen, zijn omgetoverd tot plekken waar nu alleen ruimte is voor schaakborden en -stukken en schaakklokken. Met stadscafé en sponsor Oasis annex terras binnen handbereik is het er goed toeven, zeker als een najaarszonnetje vriendelijk doorbreekt. De sfeer is ontspannen, de organisatie tiptop en als het startsein van een ronde eenmaal gegeven is worden onder het gehoor van de door een DJ in de ether gestuurde stevige retropop de partijen in een razend tempo afgewerkt. Rocken en schaken tegelijk. Oftewel: shake, rattle and roll! Cool.
 |
| Loek van Wely (rechts) wint de titel door winst in de finale met 2 1/2 - 1 1/2 op Sipke Ernst |
De indeling van de eerste ronde is niet, zoals je misschien zou verwachten, een mix van schakers met verschillende ratings, maar simpelweg op basis van binnenkomst op de dag zelf. Dit leidt ertoe dat familieleden en vrienden het toernooi veelal in dezelfde groep starten. En misschien ook dat de sterkere bij de sterke spelers en de zwakkere bij de zwakkeren aan elkaar gekoppeld worden, want ja soort zoekt toch soort.
 |
| Dus dit is nu Eelke Heidinga! |
In de derde ronde werd het groep B. Het indelingssysteem deed blijkbaar zijn werk, want de tegenstand was nu nog groter. Zelfs een remisetje kon er niet vanaf: 0 punten. Adrian Clemens, die in ronde 2 tegen Eelke nog het onderspit had moeten delven, liet zich niet nogmaals het kaas van het brood eten (inderdaad, het systeem liet toe dat je dezelfde tegenstander in meerdere rondes tegenkwam) en later verklaarde Eelke vooral door jeugdspeler Hing Ting Lai in overeenstemming met diens blitzreputatie compleet te zijn "weggetikt" (jaja, de schaaktaal heeft inmiddels zijn intrede gedaan).
 |
| Eelke in ronde 3 tegen Erik Hoeksema |
En schaakvader himself dan? Het zal geen verbazing wekken dat de zaken daar iets anders lagen. Neemt schaken bij hem überhaupt soms al wat twijfelachtige vormen aan, bij snelschaak is het hek helemaal van de dam. Ronde 1 leverde 0 punten op en daarmee was ik meteen veroordeeld tot het plaatsnemen in de onderste bodem van het toernooi, ik meen dat het groep R(!) was. Puur toevalschaak, een opeenstapeling van blunders, dames en andere stukken die weggegeven werden, schaak dat – één keer in ruim gewonnen positie – niet opgemerkt werd en daardoor verlies op grond van een claim: de rest van de dag was ik een vertrouwde klant in de laatste groep.
 |
| Opperste concentratie ... |
 |
| Derde plaats in finale (onderste!) groep K |
Alle foto's afkomstig van de Blitz Meppel site
donderdag 29 augustus 2013
Mat achter de paaltjes op Atlantis
Overdag liep ik maar te piekeren, 's nachts werd ik badend in het zweet wakker. Ik had gehoopt het geheim te kunnen houden. Alsof het niet gebeurd was. Negeren. Desnoods relativeren. Dat het toch maar een spelletje is. Dat schaken bedoel ik.
Het lukt niet. Wat ik ook probeer. Want ik weet beter. Ik weet dat de tam-tam ook in de schaakwereld zijn werk doet. Misschien niet luid en onbeschaafd, maar daarom niet minder doeltreffend. En al zullen ze me niet in mijn gezicht uitlachen, achter mijn rug om zal het plezier des te groter zijn en zullen ze gniffelen: kijk, daar heb je hem, je weet wel, toen bij Atlantis ...
Er was immers niet alleen een tegenstander, er stonden ook toeschouwers om heen. Niet op het moment tóen het gebeurde, maar wel onmiddellijk erna. Zoals aasgieren meteen boven een dood dier hangen, zo stonden ze in een ommezien rond de tafel. Ze ruiken het wanneer er ergens iets te halen is. En zodra ze gezien hebben wat het was, schieten ze alle kanten weer op. Het gezicht in de plooi. Maar oh, oh, wat hebben ze inwendig een pret.
Het is nu drie dagen later en ik heb besloten het over een andere boeg te gooien. Misschien is het nog niet te laat. Maar langer moet ik niet wachten, omdat het dan ongeloofwaardig wordt. Ik zal gaan bekennen, sterker nog, ik ga het zelf openbaar maken. Terwijl dat helemaal niet nodig is. Niemand vraagt er om en ik ben het niet verplicht. Wettelijk niet en moreel evenmin. Maar zo neem ik ze de wind uit de zeilen, maai ik hen het gras voor de voeten weg en door er vanaf nu zelf alleen maar hartelijk om te lachen, draai ik het in mijn eigen voordeel om. Want laten we wel zijn, dat schaken ís toch alleen maar een spelletje? Nou dan!
Maar eerst zal het hoge woord er uit moeten. Het is vreselijk, maar ik moet door die zure appel heen bijten. Geniet er maar even van, ja jij! nare lezer, lach maar even hardop, als je dat zo graag wil, ga je gang, het plezier en het leedvermaak zij je gegund. Maar we spreken wel één ding af en dat is dat het daarmee ook afgelopen is. Basta! Begrepen?
Goed. Hier dan. Afgelopen zondag, de laatste dag van het Open Atlantis, de laatste partij van de dag, de laatste partij van het toernooi, en daarvan de laatste zet, ging ik ... eh, ging ik dus ... eh ... mat | achter | de | paaltjes ...
Pfff ... Dat is eruit. Nu goed blijven ademhalen. Goed zo. Heel goed. Even pauze nu ... Zie je wel. Dat lucht op. Ik voel mij meteen al wat beter ...
....
Ik kom straks nog op de partij terug. Eerst even naar Eelke. Hij speelde een prachtig toernooi, had over geluk niet te klagen, maar speelde ook vele fraaie zetten en mooie aanvalspartijen. Na vijf ronden vier overwinningen en een bye. Op zondagochtend werd enige medekoploper Marcel Pouw aan de zegekar gebonden, en het kon niet anders of het laatste (desnoods halve) punt ging er ook komen voor een ongedeelde eerste plaats. Tegenstander Martijn Bakker dacht daar echter anders over.
Het lukt niet. Wat ik ook probeer. Want ik weet beter. Ik weet dat de tam-tam ook in de schaakwereld zijn werk doet. Misschien niet luid en onbeschaafd, maar daarom niet minder doeltreffend. En al zullen ze me niet in mijn gezicht uitlachen, achter mijn rug om zal het plezier des te groter zijn en zullen ze gniffelen: kijk, daar heb je hem, je weet wel, toen bij Atlantis ...
Er was immers niet alleen een tegenstander, er stonden ook toeschouwers om heen. Niet op het moment tóen het gebeurde, maar wel onmiddellijk erna. Zoals aasgieren meteen boven een dood dier hangen, zo stonden ze in een ommezien rond de tafel. Ze ruiken het wanneer er ergens iets te halen is. En zodra ze gezien hebben wat het was, schieten ze alle kanten weer op. Het gezicht in de plooi. Maar oh, oh, wat hebben ze inwendig een pret.
Het is nu drie dagen later en ik heb besloten het over een andere boeg te gooien. Misschien is het nog niet te laat. Maar langer moet ik niet wachten, omdat het dan ongeloofwaardig wordt. Ik zal gaan bekennen, sterker nog, ik ga het zelf openbaar maken. Terwijl dat helemaal niet nodig is. Niemand vraagt er om en ik ben het niet verplicht. Wettelijk niet en moreel evenmin. Maar zo neem ik ze de wind uit de zeilen, maai ik hen het gras voor de voeten weg en door er vanaf nu zelf alleen maar hartelijk om te lachen, draai ik het in mijn eigen voordeel om. Want laten we wel zijn, dat schaken ís toch alleen maar een spelletje? Nou dan!
Maar eerst zal het hoge woord er uit moeten. Het is vreselijk, maar ik moet door die zure appel heen bijten. Geniet er maar even van, ja jij! nare lezer, lach maar even hardop, als je dat zo graag wil, ga je gang, het plezier en het leedvermaak zij je gegund. Maar we spreken wel één ding af en dat is dat het daarmee ook afgelopen is. Basta! Begrepen?
Goed. Hier dan. Afgelopen zondag, de laatste dag van het Open Atlantis, de laatste partij van de dag, de laatste partij van het toernooi, en daarvan de laatste zet, ging ik ... eh, ging ik dus ... eh ... mat | achter | de | paaltjes ...
Pfff ... Dat is eruit. Nu goed blijven ademhalen. Goed zo. Heel goed. Even pauze nu ... Zie je wel. Dat lucht op. Ik voel mij meteen al wat beter ...
....
Ik kom straks nog op de partij terug. Eerst even naar Eelke. Hij speelde een prachtig toernooi, had over geluk niet te klagen, maar speelde ook vele fraaie zetten en mooie aanvalspartijen. Na vijf ronden vier overwinningen en een bye. Op zondagochtend werd enige medekoploper Marcel Pouw aan de zegekar gebonden, en het kon niet anders of het laatste (desnoods halve) punt ging er ook komen voor een ongedeelde eerste plaats. Tegenstander Martijn Bakker dacht daar echter anders over.
Dit is de stelling die Martijn met wit vanuit een koningsgambiet na 22. Pd2-f3 op het bord kreeg. Nu is het natuurlijk niet aan iemand die zich op de achterlijn mat heeft laten zetten om een oordeel te vellen over een schaakpartij (de computer geeft zwart hier overigens een voordeel van 0.6), wel mag ik zeggen dat wit met deze prachtige opstelling van zijn stukken een regelrechte schoonheidsprijs verdient. Een loper op g3 aan beide zijden geflankeerd door een paard, pal erachter op de f-lijn een batterij torens: al deze stukken in een piepklein vierkantje geconcentreerd in een hoek van het bord en een dame die op afstand ondersteuning biedt. Een plaatje. Alles in de startblokken voor een massale koningsaanval. Die dan ook kwam, 13 zetten later was het mat. Zie in de viewer hoe dat precies ging.
Tot één zet voor het einde was ik eigenlijk zeer tevreden over mijn eigen toernooi. Na een valse start en een bye, behaalde ik in de derde ronde een duidelijke overwinning. In ronde vier wist ik de later als gedeeld tweede eindigende Jaap van der Graaf een partij lang stevig bezig te houden. Sterker nog, door een pionoffer op mijn vierde zet die zijn koning veroordeelde tot een verblijf in het midden én een ruime ontwikkelingsvoorsprong dacht ik duidelijk voordeel te hebben. De praktijk was weerbarstiger. Waarna ik hoopte dat in elk geval computer Fritz mij bij thuiskomst zou ondersteunen in mijn aanvankelijke oordeel. Helaas, ook die was niet op mijn hand. Kennelijk lijd ik aan de ziekte waar meer schakers last van hebben, nl. dat ze te optimistisch zijn over hun eigen stelling.
Zaterdagavond gelukkig weer een 1400 speler, mijn niveau en een goede mogelijkheid mijn rating wat op te krikken. Toen ik een kwaliteit verloor besefte ik dat dit een geheel mislukt toernooi dreigde te gaan worden. Ik stribbelde nog wat tegen, ging een loperruil uit de weg maar had daarvan een zet later spijt omdat ik vermoedde dat ik een soort van pionnenvesting had kunnen opzetten waar mijn tegenstander alleen met teruggave van de kwaliteit doorheen had kunnen breken. Net toen de moed me helemaal in de schoen was gezonken, ging híj echter fouten maken. Mooiste moment was toen ik een röntgenaanval van zijn loper op mijn dame en koning kon toestaan, omdat de toren die zijn loper dekte, juist door een penning míjnerzijds aan zijn plaats gebonden was, zodat ik zijn loper straffeloos met mijn dame van het bord kon nemen. Het duurde even maar na een kleine vier uur spelen had ik de vis toch op het droge en kon ik - niet verwacht - de blik alsnog richten op de bovenste helft van de ranglijst.
Zondagmorgen met wit tegen een 1800 speler. Zijn voor mij vreemde openingskeus probeerde ik zoveel mogelijke met zowel logische als agressieve zetten - niks te verliezen immers - te beantwoorden: 1.e4 c5 2.Pf3 Pf6 3.e5 Pd5 4.c4 Pc7 5. d4 cxd4 6. Dxd4, Pc6 7. De4. Dat leek aardig te lukken, het duurde steeds langer voordat de zetten uit de vingers van mijn opponent kwamen. Desalniettemin kwamen in het middenspel zijn stukken zo dreigend mijn kant op dat ik vreesde in een veelheid aan tactische trucs gelopen te zijn. Gelukkig wist ik het tot afruil van een aantal stukken te brengen, die mij weliswaar een pion kostte maar ook een stelling opleverde, waarin zijn koningsvleugel nog geheel onontwikkeld was. Net als tegen Jaap bleek dat niet genoeg voor de winst en na een minder sterke zet was er geen houden meer aan. Zijn compliment dat ik veel beter speelde dan mijn rating aangaf (..), pareerde ik bescheiden door te stellen dat ik altijd ergens in een partij wel de fout inging om niet te zeggen blunderde. Nog niet bevroedend hoezeer dit in de volgende partij reeds bewaarheid zou worden.
Die volgende (en laatste) partij was tegen Johan Dijkstra, met een rating van 1532 de perfecte tegenstander om mijn toernooi met een mooie W-We score af te sluiten. Met de topvorm waarin ik inmiddels verkeerde - groeien in het toernooi heet dat immers - gaf ik mijzelf daartoe alle kans. Johan, met wit spelend, besloot tot het Evans gambiet ... Geen lezer van mijn blog, die Johan, zo concludeerde ik onmiddellijk. Het Basamro verhaal (over dag 2) waarin dit gambiet uitvoerig aan de orde komt, had hem tot de overtuiging kunnen brengen dat ik op dat gebied best eens een kenner zou kunnen zijn. Nu valt dat natuurlijk nogal vies tegen, maar wel wist ik mij te herinneren dat de loper i.p.v. naar a5 ook teruggetrokken kan worden naar e7. Dat pakte goed uit. De voorsprong van een pion raakte ik weliswaar kwijt maar ik kreeg daar het loperpaar tegenover twee paarden voor terug en daarnaast zat wit ook nog eens opgescheept met een lelijke geïsoleerde c-pion.
Nee, ik was er zeker van, deze partij ging ik winnen. Wie weet met een loperoffer op h3. Wat een prachtig toernooi speelde ik hier toch. De toren moest erbij, ditmaal wilde ik een snel einde. Johan deed drie achtereenvolgende zetten met zijn paarden. Dat daardoor de d-lijn geheel open werd, merkte ik niet op. Zie je wel, dacht ik bij mezelf, hij springt maar wat machteloos heen en weer met die arme beesten. Wacht maar tot ik hun koppen er af hak. En zie hoe ik straks mijn lopers als dolken in zijn koningsstelling zal priemen en als schroevedraaiers nog even in het rond ga draaien. En dan met mijn dame het karwei genadeloos zal afmaken. Hoe het allemaal precies moest, dat wist ik nog niet - maar wat een bloedbad ging dit worden. Eerst maar eens die dame van hem aanvallen, dat kan nooit kwaad.
De stelling na Pd2-c4
Lieve lezertjes (ja, ik ga toch maar weer aardig doen tegen jullie): in deze stelling speelde ik dus Tf6, een zet die achteraf ook door Fritz niet goedgekeurd werd. Nog steeds niet beseffend welke ramp zich boven mijn hoofd had voltrokken, probeerde mijn (dat moet gezegd) zeer begripvolle tegenstander mij met voorzichtige hand-, hoofd- en ooggebaren - beurteling richting zijn toren, het veld d8 en mijn persoontje - rijp te maken voor het slechte nieuws. Het duurde even voordat alles tot me doorgedrongen was. Zoals het ook even duurde voor ik zijn medeleven enigszins kon waarderen. Want ergens was het maar een minne streek, vond ik, hij speelt een baggerpartij, dat Evans gambiet kent-ie toch eigenlijk helemaal niet en dan aan het eind ook nog zo'n onsportieve rotzet - bah! Johan bleef echter de correctheid zelve en vroeg zelfs beleefd of hij de zet Td8 nog voor de vorm moest uitvoeren.
Nu, dat mocht van mij. Want dat schaken was immers maar een spelletje? Zo hadden we het toch afgesproken? Precies! En daarmee: basta!!
vrijdag 23 augustus 2013
King Loek: nieuw schaakvadertalent op Atlantis
Gisteravond (donderdag) startte het Atlantistoernooi 2013 in het Jannes van der Wal Denksportcentrum van Groningen. Geen Dieren of Vlissingen uiteraard, maar een klein toernooi in gemoedelijke sfeer, met dit jaar een prachtig deelnemersaantal van rond de 70. Op de grens van vakantie en werk c.q. school een heerlijk toetje op een mooie (schaak)zomer. Vandaag - vrijdag - en in het weekend worden de andere zes van de zeven ronden gespeeld.
Loek van der Hagen van SC Haren is nog maar 6 jaar en bereikte in juni op de Nationale Pupillendag in de jongste leeftijdsgroep een fraaie vijfde plaats. Een talentje dus. Nee, Loek speelt niet op het Atlantis toernooi, daarvoor is hij nog wat te jong. Maar wel zien we zijn vader hier voor het eerst achter het schaakbord.
Vader Loek doet zeer bescheiden over zijn schaakcapaciteiten. Vroeger heeft hij de loop van de stukken weliswaar geleerd, maar schaken in zijn jeugd heeft hij eigenlijk niet gedaan. Sinds zijn zoontje het spelletje speelt, verdiept hij zich er ook in. Met stappenboek en al. Vader Loek schaakt nog slechts een jaar! Naar eigen zeggen dan ...
Vader Loek blijft sowieso het liefst uit de schijnwerpers. Op raadselachtige wijze is hij er gisteravond in geslaagd aan de camera van fotograaf Harry Gielen te ontsnappen. Althans, op diens fotalbum op het internet (zie hier) is hij onvindbaar, zodat ik het in dit stukje zonder foto van hem moest stellen.
Hoe verraderlijk allemaal! Met gedegen spel en tegelijk als een jonge hond treedt hij Eelke, kersvers open Nederlands C jeugdkampioen, tegemoet. Wat heet? Het enige wat hij nalaat is op zet 21 de genadeklap uitdelen. Een nieuw schaakvadertalent is in het noorden van het land opgestaan!
Alle foto's (ook de niet genomen) zijn van Harry Gielen.
 |
Als opening speelt toernooidirecteur Bert van der Marel in een volle
bar een snelschaakpotje tegen jeugdspeler Tycho Bruggink
|
Net als vorig jaar doen Eelke en ik beide mee. Onze partijen uit de eerste ronde zijn in de viewer onderaan te bewonderen. Wat die van mij betreft (dan hebben we dat gehad): misschien moet ik overwegen een bye voor de rest van het gehele toernooi aan te vragen ...
Het record aantal schakers op het Atlantis toernooi wordt mede veroorzaakt door de deelname van nog meer, meest behoorlijk jonge, kinderen. Het aardige van een open toernooi waarop ook jeugdspelers inschrijven, is dat er in de slipstream van hen nog wel eens enkele vaders zijn die de handschoen durven opnemen.
 |
| Eventjes met 2 vingers in de neus winnen zeker? |
 |
| Eelke in zijn partij tegen vader Loek |
Loek van der Hagen van SC Haren is nog maar 6 jaar en bereikte in juni op de Nationale Pupillendag in de jongste leeftijdsgroep een fraaie vijfde plaats. Een talentje dus. Nee, Loek speelt niet op het Atlantis toernooi, daarvoor is hij nog wat te jong. Maar wel zien we zijn vader hier voor het eerst achter het schaakbord.
Vader Loek doet zeer bescheiden over zijn schaakcapaciteiten. Vroeger heeft hij de loop van de stukken weliswaar geleerd, maar schaken in zijn jeugd heeft hij eigenlijk niet gedaan. Sinds zijn zoontje het spelletje speelt, verdiept hij zich er ook in. Met stappenboek en al. Vader Loek schaakt nog slechts een jaar! Naar eigen zeggen dan ...
 |
| Het silhouet van schaakvader Loek |
Vader Loek blijft sowieso het liefst uit de schijnwerpers. Op raadselachtige wijze is hij er gisteravond in geslaagd aan de camera van fotograaf Harry Gielen te ontsnappen. Althans, op diens fotalbum op het internet (zie hier) is hij onvindbaar, zodat ik het in dit stukje zonder foto van hem moest stellen.
Hoe verraderlijk allemaal! Met gedegen spel en tegelijk als een jonge hond treedt hij Eelke, kersvers open Nederlands C jeugdkampioen, tegemoet. Wat heet? Het enige wat hij nalaat is op zet 21 de genadeklap uitdelen. Een nieuw schaakvadertalent is in het noorden van het land opgestaan!
Hier speelde vader Loek als zwart Lg4 (??). Een zet met twee vraagtekens. Een kinderlijke blunder. Wit neemt natuurlijk met de dame en niet met de h-pion en zwart geeft gelijk op. I.p.v. Lg4 was Te8 dodelijk geweest. De loper op e5 is dan niet te verdedigen. Einde partij.
Maar ... was het wel een blunder? Is hier niet iets totaal anders aan de hand? Is het niet de schaakvader die zich hier verraadt? De schaakvader voor wie het meestal genoeg is om gewonnen komen te staan - en niet om die winst ook werkelijk binnen te slepen. Dacht vader Loek misschien even dat hij tegenover zijn eigen zoontje zat te spelen en wílde hij dus niet winnen?
Te8. Gewoon een stuk erbij halen, en klaar. Met zijn overtuigende spel eerder in de partij is het ondenkbaar dat vader Loek die zet gemist heeft. Hij speelt Lg4!! Inderdaad, nu met twee uitroeptekens.
Want wat een prachtig gemaskeerde schaakvaderzet is die Lg4! Doen voorkomen dat je uit bent op een truc, doen alsof je erop speculeert dat wit met de h-pion slaat waarop mat volgt. Dat je niet gezien zou hebben dat wit ook met de dame kan slaan. Met de smoes dat je tactisch niet zo sterk bent. Ha! Lg4!! Daarmee in het voorbijgaan nog even subtiel laten merken dat je wist dat inslaan op h3 ook een mogelijkheid was, want ook dan zal wit wel ten onder gaan. Nee hoor, wij spelen niet Lxh3. Wij stoppen netjes met de loper af op g4. Alles briljant en in opperste stijl uitgevoerd. Grote klasse.
Vader Loek is een heer, een echte heer, ook omdat-ie het zo goed weet te verbergen, zoals hij ook zijn schaakkunsten zorgvuldig in de nevelen gehuld houdt. Vader Loek is niet alleen maar vader Loek. Vader Loek is King Loek.
Voor wie hem dit weekend nog als tegenstander treft, zeg niet dat je niet gewaarschuwd was ...
zaterdag 10 augustus 2013
SCHAKEN IS VOETBAL, VOETBAL IS SCHAKEN
(...)
Het kan niet anders of voetbal en schaken hebben dezelfde oorsprong. Zoals apen en mensen een gemeenschappelijke voorouder hebben, zo moeten voetbal en schaken voortgekomen zijn uit een en dezelfde oersport. Door een honderdduizenden jaren durende evolutie hebben ze zich geheel volgens de darwinistische wetten ontwikkeld tot de twee aparte sporten die het nu zijn. Wie er oog voor heeft herkent in beide de restanten van hun gedeelde verleden. Kijk maar eens.
(...)
In:
(...)
In:
Daar leest u ook over de mooiste loperzet ooit op een voetbalveld vertoond.
dinsdag 9 juli 2013
Oosterhout (NB) 2010, Nationale Pupillendag
Op 19 juni 2010 werd de jaarlijkse Nationale Pupillendag gehouden in het Noord-Brabantse Oosterhout (ter onderscheid van de gelijknamige plaats in Gelderland dikwijls geschreven met de toevoeging NB). De Nationale Pupillendag is een eendaags evenement en geldt als het Nederlands kampioenschap schaken voor 7, 8 en 9 jarigen, resp. de H-, G- en F-categorie. De drie jaar ervoor had het evenement plaats gevonden in Gouda, en de bedoeling was dat Oosterhout voor de opvolgende jaren de organisatie ter hand zou nemen. Dat laatste kwam er niet van. Vanwege een niet geheel vlekkeloos verloop bleef de aflevering van 2010 voor Oosterhout een eenmalige. Het jaar erna werd het festijn verplaatst naar Roosendaal.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het toernooi voor de rest op rolletjes en in uitstekende sfeer verliep. Na de eerste ronde nam alles en iedereen zijn weg (kinderen nemen zaken meestal gewoon zoals ze zijn, ouders hobbelen daar in de regel uiteindelijk vanzelf achteraan), buiten was een speeltuin, er was een terras, een voetbalveld waar volop gebruik van werd gemaakt, het weer aangenaam, en het naastgelegen gebouw kende een gezellige kantine waar – last but not least - 's middags de voetbalwedstrijd Nederland-Japan (weet u het nog? begin zomer 2010: WK voetbal in Zuid-Afrika!) voor een enthousiast oranje gekleurd schaak- en voetbalpubliek op groot scherm vertoond werd.
Helaas, dat alles mocht niet meer baten. Het arme Oosterhout, dat haar taak zonder enige twijfel plichtvol en met veel enthousiasme en grote verwachtingen had opgevat, werd de schlemiel van schaakorganiserend Nederland. Al snel werd bekend dat het kampioenschap de jaren erna elders zou worden georganiseerd, de naam Oosterhout raakte in de vergetelheid, de website van het toernooi met deelnemers, standen en uitslagen bleek even later opgeheven - het leek alsof Oosterhout doelbewust uit de geschiedenis van het Nederlandse jeugdschaak werd gewist. Zelfs zij die er die dag bij waren vergaten veelal haar naam en behielden slechts herinnering aan het beeld van dat rommelige begin.
Enkelingen uitgezonderd dan. Zoals schrijver dezes. Hij was er samen met zijn zoontje. Krap een half jaar schakend was de rating van de laatste in een paar maanden tijd zo omhoog geschoten dat de regionale bond voor hem een vrijplaats had aangevraagd en verkregen voor niets minder dan het Nederlands Kampioenschap! Opgestaan voor dag en dauw waren wij die dag vanuit het hoge noorden vertrokken, en zelfs zonder enig oponthoud arriveerden we maar ternauwernood voor het sluiten van de aanmelding op de plaats van bestemming. Het was een voorbode.
Het geluk scheen ons die dag toe, alles wat maar goed kon gaan ging goed, het was alsof een engeltje had besloten maar eens van 's ochtend vroeg tot 's avonds laat beurtelings op ons beider schoudertjes door te brengen. Praktisch vanuit het niets werd zoonlief Nederlands kampioen in de jongste leeftijdsgroep, de H-categorie, kinderen t/m 7 jaar, met de perfecte score van 7 uit 7.
Een cruciale partij in de zegetocht van die dag vond plaats in de vijfde ronde tegen favoriet Maarten Hoeneveld uit Amsterdam. Als enige van de H-deelnemers had Maarten, naar ik meen toen al twee jaar schakend, een rating boven de 1000 punten. De partij werd gespeeld op bord één. De topborden bevonden zich in de hoek van de zaal, die uitkwam op een geopende, dubbele deur die als nooduitgang diende, welke doorgang – ondanks verzoeken van de organisatie om deze vrij te laten – door een groot aantal ouders werd benut om de verrichtingen van hun helden van zo nabij mogelijk mee te maken. Dat gold zeker voor mij, want bord één bevond zich aan de uiterste rand zodat ik na de pauze al ‘mijn’ partijen vrijwel op de voet kon volgen en niet in de laatste plaats in de gelegenheid was om een aantal – naar later bleek – belangwekkende foto’s te maken.
De partij tegen Maarten kent enkele opmerkelijke momenten, waarbij bij twee keer de hoofdrol wordt vervuld door een pion. Zonder meer de belangrijkste daarvan vindt plaats aan het einde van de partij, als de kleine Amsterdamse speler, spelend met zwart, zich in een vlaag van onoplettendheid mat laat zetten door het in rang laagste stuk van het schaakspel. Maar al eerder in de partij doet zich een curieus pionmoment voor. Alvorens verder te lezen wordt de lezer gevraagd de onregelmatigheid in de stelling op onderstaande foto op te sporen, of – als de foto te onduidelijk is – in die van het bijbehorende diagram.
De geoefende schaker zal het snel opgevallen zijn. Hoe in hemelsnaam heeft de witte loper op b1 zijn thuishaven f1 verlaten? Theoretisch is het mogelijk: zwart heeft de loper op f1 geslagen en d.m.v. een ingewikkelde promotie van één van de twee ontbrekende witte pionnen in de stelling is deze in een tweede leven op b1 beland. Praktisch gezien natuurlijk onbestaanbaar. Hoe dan is deze stelling tot stand gekomen, hoe is dat gapende witte gat van f1 te verklaren?
Bedacht dient te worden dat notatie van partijen in deze leeftijdsklassen, ook op NK’s, nog geheel niet aan de orde is. Daar waar op die manier vele prachtige partijen anoniem in het grote niets verdwijnen, heb ik het geluk dat de partijen van de eerste drie borden digitaal geregistreerd en live worden uitgezonden. De zettenreeks van eerste deel van de partij kan ik daardoor later thuis op internet terugvinden en nog eens op mijn gemak bekijken:
Zie diagram 2. De stelling ziet er al bedenkelijk uit voor wit. Maar bij kinderschaak is een partij niet eerder afgelopen dan wanneer de koning mat staat.
De digitale weergave van de partij wordt vanaf hier gestaakt. In de weken erna begin ik te begrijpen waarom. Ik kom tot de conclusie dat er iets onreglementairs gebeurd moet zijn. Enerzijds aan de hand van enkele, volkomen toevallig gemaakte foto's gedurende en na afloop van de partij, en anderzijds dankzij enige visuele herinnering, weet ik de rest van het zettenverloop uiteindelijk geheel te reconstrueren.
Op zet 16 slaat wit met de dame op f2, en hoewel er tijdens de partij mij niets is opgevallen is, moet bij deze actie de pion op d3 omgevallen en per abuis op e2 teruggeplaatst zijn. Wit doet dus eigenlijk twee zetten achterelkaar (overtreding 1), hij speelt eerst 16. Dxf2, gevolgd door een dubbel onreglementaire zet, immers een pion naar achteren en nog schuin ook: pion d3 naar e2! Ja, in Oosterhout 2010 was alles mogelijk: men organiseerde er een Nederlands kampioenschap schaken in een halfduistere discotheek en je kon er nationaal kampioen worden met een drievoudig onreglementaire manoeuvre …
Ter verdediging van wit mag gesteld worden dat hij geen voordeel ontleent aan de zet, integendeel, het is zwart die gebruik maakt van de nieuw onstane situatie. Zijn dame dringt de witte stelling binnen, klaar om er dood en verderf te zaaien. Daar bovenop: de schrijver/vader zou een en ander niet aan de openbaarheid prijs hebben gegeven als het vervolg niet had geleid tot een werkelijk prachtige verdediging van de witspeler enkele zetten later, waarmee hij – ondanks het geluk dat hem in deze partij ten deel valt – aantoont de titel toch waard te zijn. Dit is het vervolg:
16 … Dd2 17. Df3 Dxc2 18. Lb1 Dc1+ 19. Kf2 Kc7 20. Pa2 Db2
28. ... Kc6?? 29. b5 #
 |
| Een soort discotheek als speelzaal voor een NK schaken! |
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het toernooi voor de rest op rolletjes en in uitstekende sfeer verliep. Na de eerste ronde nam alles en iedereen zijn weg (kinderen nemen zaken meestal gewoon zoals ze zijn, ouders hobbelen daar in de regel uiteindelijk vanzelf achteraan), buiten was een speeltuin, er was een terras, een voetbalveld waar volop gebruik van werd gemaakt, het weer aangenaam, en het naastgelegen gebouw kende een gezellige kantine waar – last but not least - 's middags de voetbalwedstrijd Nederland-Japan (weet u het nog? begin zomer 2010: WK voetbal in Zuid-Afrika!) voor een enthousiast oranje gekleurd schaak- en voetbalpubliek op groot scherm vertoond werd.
 |
| WK voetbal 2010 in Zuid-Afrika: Nederland - Japan op groot scherm (Nederland won met 1-0, een schaakuitslag). |
Helaas, dat alles mocht niet meer baten. Het arme Oosterhout, dat haar taak zonder enige twijfel plichtvol en met veel enthousiasme en grote verwachtingen had opgevat, werd de schlemiel van schaakorganiserend Nederland. Al snel werd bekend dat het kampioenschap de jaren erna elders zou worden georganiseerd, de naam Oosterhout raakte in de vergetelheid, de website van het toernooi met deelnemers, standen en uitslagen bleek even later opgeheven - het leek alsof Oosterhout doelbewust uit de geschiedenis van het Nederlandse jeugdschaak werd gewist. Zelfs zij die er die dag bij waren vergaten veelal haar naam en behielden slechts herinnering aan het beeld van dat rommelige begin.
Enkelingen uitgezonderd dan. Zoals schrijver dezes. Hij was er samen met zijn zoontje. Krap een half jaar schakend was de rating van de laatste in een paar maanden tijd zo omhoog geschoten dat de regionale bond voor hem een vrijplaats had aangevraagd en verkregen voor niets minder dan het Nederlands Kampioenschap! Opgestaan voor dag en dauw waren wij die dag vanuit het hoge noorden vertrokken, en zelfs zonder enig oponthoud arriveerden we maar ternauwernood voor het sluiten van de aanmelding op de plaats van bestemming. Het was een voorbode.
Het geluk scheen ons die dag toe, alles wat maar goed kon gaan ging goed, het was alsof een engeltje had besloten maar eens van 's ochtend vroeg tot 's avonds laat beurtelings op ons beider schoudertjes door te brengen. Praktisch vanuit het niets werd zoonlief Nederlands kampioen in de jongste leeftijdsgroep, de H-categorie, kinderen t/m 7 jaar, met de perfecte score van 7 uit 7.
Een cruciale partij in de zegetocht van die dag vond plaats in de vijfde ronde tegen favoriet Maarten Hoeneveld uit Amsterdam. Als enige van de H-deelnemers had Maarten, naar ik meen toen al twee jaar schakend, een rating boven de 1000 punten. De partij werd gespeeld op bord één. De topborden bevonden zich in de hoek van de zaal, die uitkwam op een geopende, dubbele deur die als nooduitgang diende, welke doorgang – ondanks verzoeken van de organisatie om deze vrij te laten – door een groot aantal ouders werd benut om de verrichtingen van hun helden van zo nabij mogelijk mee te maken. Dat gold zeker voor mij, want bord één bevond zich aan de uiterste rand zodat ik na de pauze al ‘mijn’ partijen vrijwel op de voet kon volgen en niet in de laatste plaats in de gelegenheid was om een aantal – naar later bleek – belangwekkende foto’s te maken.
De partij tegen Maarten kent enkele opmerkelijke momenten, waarbij bij twee keer de hoofdrol wordt vervuld door een pion. Zonder meer de belangrijkste daarvan vindt plaats aan het einde van de partij, als de kleine Amsterdamse speler, spelend met zwart, zich in een vlaag van onoplettendheid mat laat zetten door het in rang laagste stuk van het schaakspel. Maar al eerder in de partij doet zich een curieus pionmoment voor. Alvorens verder te lezen wordt de lezer gevraagd de onregelmatigheid in de stelling op onderstaande foto op te sporen, of – als de foto te onduidelijk is – in die van het bijbehorende diagram.
 |
| Zoek de onregelmatigheid in de stelling ... (klik op foto om te vergroten) |
 |
| Diagram 1 |
De geoefende schaker zal het snel opgevallen zijn. Hoe in hemelsnaam heeft de witte loper op b1 zijn thuishaven f1 verlaten? Theoretisch is het mogelijk: zwart heeft de loper op f1 geslagen en d.m.v. een ingewikkelde promotie van één van de twee ontbrekende witte pionnen in de stelling is deze in een tweede leven op b1 beland. Praktisch gezien natuurlijk onbestaanbaar. Hoe dan is deze stelling tot stand gekomen, hoe is dat gapende witte gat van f1 te verklaren?
Bedacht dient te worden dat notatie van partijen in deze leeftijdsklassen, ook op NK’s, nog geheel niet aan de orde is. Daar waar op die manier vele prachtige partijen anoniem in het grote niets verdwijnen, heb ik het geluk dat de partijen van de eerste drie borden digitaal geregistreerd en live worden uitgezonden. De zettenreeks van eerste deel van de partij kan ik daardoor later thuis op internet terugvinden en nog eens op mijn gemak bekijken:
1. e4 e5 2. Pf3 Pc6 3. Lc4 Lc5 4. Pc3 d6 5. d3 Pd4 6. Lg5 Pxf3 7. Dxf3
Tijdens de partij stel zie ik de zwartspeler de situatie taxeren, hij komt tot de conclusie dat de loper op g5 zonder risico genomen kan worden omdat er voor hem geen mat dreigt. En hoewel de computer het voordeel aan wit geeft vrees ik dat het verlies van de loper niet tot het vooropgezette plan van de man met de witte stukken behoorde.
7. … Dxg5 8. Dxf7+ Kd8 9. Lb5 c6 10. Lc4 Pf6 11. 0-0 Ld7 12. a3 b5 13. La2 Pg4 14.b4 Lxf2+ 15. Txf2 Pxf2.
7. … Dxg5 8. Dxf7+ Kd8 9. Lb5 c6 10. Lc4 Pf6 11. 0-0 Ld7 12. a3 b5 13. La2 Pg4 14.b4 Lxf2+ 15. Txf2 Pxf2.
Zie diagram 2. De stelling ziet er al bedenkelijk uit voor wit. Maar bij kinderschaak is een partij niet eerder afgelopen dan wanneer de koning mat staat.
 |
| Diagram 2 |
De digitale weergave van de partij wordt vanaf hier gestaakt. In de weken erna begin ik te begrijpen waarom. Ik kom tot de conclusie dat er iets onreglementairs gebeurd moet zijn. Enerzijds aan de hand van enkele, volkomen toevallig gemaakte foto's gedurende en na afloop van de partij, en anderzijds dankzij enige visuele herinnering, weet ik de rest van het zettenverloop uiteindelijk geheel te reconstrueren.
Op zet 16 slaat wit met de dame op f2, en hoewel er tijdens de partij mij niets is opgevallen is, moet bij deze actie de pion op d3 omgevallen en per abuis op e2 teruggeplaatst zijn. Wit doet dus eigenlijk twee zetten achterelkaar (overtreding 1), hij speelt eerst 16. Dxf2, gevolgd door een dubbel onreglementaire zet, immers een pion naar achteren en nog schuin ook: pion d3 naar e2! Ja, in Oosterhout 2010 was alles mogelijk: men organiseerde er een Nederlands kampioenschap schaken in een halfduistere discotheek en je kon er nationaal kampioen worden met een drievoudig onreglementaire manoeuvre …
Ter verdediging van wit mag gesteld worden dat hij geen voordeel ontleent aan de zet, integendeel, het is zwart die gebruik maakt van de nieuw onstane situatie. Zijn dame dringt de witte stelling binnen, klaar om er dood en verderf te zaaien. Daar bovenop: de schrijver/vader zou een en ander niet aan de openbaarheid prijs hebben gegeven als het vervolg niet had geleid tot een werkelijk prachtige verdediging van de witspeler enkele zetten later, waarmee hij – ondanks het geluk dat hem in deze partij ten deel valt – aantoont de titel toch waard te zijn. Dit is het vervolg:
16 … Dd2 17. Df3 Dxc2 18. Lb1 Dc1+ 19. Kf2 Kc7 20. Pa2 Db2
 |
| Diagram 3 |
Vol trots heb ik toegezien hoe wit zich tot het uiterste verzet, maar bij het bereiken van deze stelling bemerk ik hoe ik even iets weg slik. Het verlies van de toren op a1, ongedekt en opgesloten in de hoek, is onafwendbaar en daarmee de partij. Ik realiseer me dat de droom, die hele stille droom (winnen van de grote Maarten Hoeneveld en wie weet wat er daarna nog mogelijk zou zijn geweest …), nu dan toch werkelijk uit is; wees eerlijk, het was allemaal ook te mooi geweest.
Eén omstandigheid echter is niet in overeenstemming met al deze overwegingen. De weerstand van de witte verdediger lijkt nog altijd ongebroken, niets in zijn lichaamstaal wijst op overgave. Meer dan dat: na een denkpauze zie ik hoe hij zijn dame oppakt en vol overtuiging pal tegen de vijandelijke dame aan plaatst. 21. Dc3!!
Op afstand en reikhalzend, in een haag van toeschouwers, probeer ik de situatie op het bord tot mij te nemen en voel weer enige hoop gloren. Hoop die minder op begrip van de stelling gebaseerd is dan op de ingespannen houdingen van beide spelers, ten teken dat de heren nog steeds aan een serieuze partij bezig zijn. Mij lukt het niet de stelling meteen te doorgronden. Pas op de terugweg in de auto schiet mij de naam te binnen van de speelfiguur die ik in één van de stapboeken tegengekomen ben en tot dan onbekend voor mij was. Een onvervalste röntgendekking! De witte dame dekt door de zwarte dame heen de toren en wordt op haar beurt gedekt door het paard. Niet slecht voor een 7-jarige!
In een oud vergeeld boekje dat ik een maand eerder in de hand gedrukt heb gekregen van één van de jeugdtrainers vanwege de vermeende snelle vorderingen van zijn pupil, ‘Handleiding Jeugdclubtrainer Stap 3’ van Rob Brunia en Cor van Wijgerden, lees ik later op blz. 65 en 66 (vierde druk 1998): “Dames, torens en lopers die elkaar wederzijds aanvallen hebben indirecte invloed op de velden achter (indien aanwezig) het vijandelijke stuk. Deze röntgenwerking geeft allerlei aardige mogelijkheden (….). Dit is vaak een openbaring voor de leerlingen!” Waar ik dus aan toe kan voegen: niet alleen voor de leerlingen, ook voor hun ouders!
De röntgenfiguur is fraai, maar zie ook hoe plotseling al de door de zwarte dame aangevallen stukken én al haar mogelijke ontsnappingsvelden door wit worden gedekt. Een vluchtweg is er niet voor zwart, de dameruil is gedwongen en de witte toren gered. Het vervolg van de partij: 21. ... Taf8+ 22. Ke3Dxc3+ 23. Pxc3 g5 24. a4 en nu zijn we aanbeland bij de stelling van diagram 1.
Ondanks de mooie verdediging is wits positie nog steeds niet rooskleurig. Hij probeert druk te houden met wat eigenlijk niet meer zijn dan speldenprikken. En, het motto van Johan Cruyff indachtig, dat ‘zolang jij de bal hebt, zij niet kenne score' blijft hij waar mógelijk schaakjes geven, immers: ‘zolang jij schaak geeft, ken hij jouw geen mat sette’!
Het verloop van de partij gaat nu snel, te snel voor mij om het precies te volgen. Het staat vast dat dit de laatste, dramatische, zetten zijn:
24 ... bxa4 25. Txa4 Kb7 26. Ld3 c5 Slimme zet van zwart: de loper dreigt sneaky de toren te slaan Misschien niet eens opgemerkt door wit, want die ziet een schaakje: 27. La6+ Kc7 28. Pd5+ . Nog een schaakje, in feite al even onschuldig.
 |
| Diagram 4 |
Na 28 .. Kb8 of Kd8 is wit uitgepraat en kan zwart het heft in handen nemen. Hij verkiest echter de gang naar voren, het onheil tegemoet:
28. ... Kc6?? 29. b5 #
Het laatste schaakje. De zelfverzekerde houding van de zwartspeler is omgeslagen in het tegendeel, ik zie plotselinge grote schrik bij hem. De witspeler hoor ik, niet luid of hard, maar wel duidelijk en onmiskenbaar met enige verbazing in zijn stem uitroepen: “Ik heb gewonnen!” Het is mat. Mat met een pion!
Thuisgekomen ontdek ik de volgende foto op mijn toestel.
 |
| Oosterhoutse mystiek |
Aan de hand van deze foto was ik in staat de matpositie en van daaruit de laatste zettenreeks van de partij te achterhalen. Dat er op 19 juni 2010 iets mystieks in de lucht hing in Oosterhout staat als een paal boven water. Hoe anders immers is het wonderlijke beeld van deze foto te verklaren:
De partij is afgelopen en de matadoren zetten, zoals het hoort, de schaakstukken gezamenlijk terug op hun beginplek. De meesten staan weer op hun plaats, waaronder de mat gezette zwarte koning. Een witte pion en een wit paard liggen horizontaal op het bord te wachten om afgevoerd te worden.
Drie witte stukken echter nemen als enige de positie in van de stelling waarin de partij – die beslissend bleek voor het kampioenschap - zojuist beëindigd is. De loper op a6, het paard op d5 en de (mat)pion op b5. Het zijn exact de drie stukken die enkele ogenblikken eerder gezamenlijk de zwarte koning in een matnet gevangen hebben. Alsof het heilige stukken zijn die zo lang mogelijk niet aangeraakt mochten worden …
De jaren erna nemen we uiteraard deel aan de Pupillendagen in Roosendaal. Ook bij jeugd NK’s in Waalwijk en Rijswijk zijn we van de partij, alsook in Amersfoort bij de KNSB jeugdteam competitie. Illustere plaatsnamen in de wereld van jeugdschaak Nederland. Aan magie echter moeten ze het bij ons ver afleggen tegen Oosterhout. Zelfs al mochten we ooit nog eens aanschuiven in een meestergroep van Wijk aan Zee, het haalt het niet bij Oosterhout. Ja, Oosterhout. Oosterhout in Noord-Brabant welteverstaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)